Паглядзеў учора мультфільм "Ладья отчаяния", зьняты Алегам Белавусавым ажно ў 1987 годзе. І застаўся ў мяне асадачак, як у той показцы...

Я разумею, што мультфільм — гэта аўтарскі твор, які робіцца паводле караткевіцкай аповесьці. Але ж зрабіць з раблезіянскай жыцьцярадаснай "Ладзьдзі роспачы" змрочна-рамантычны, паўбайранічны твор — для гэтага трэба мець спэцыфічны сьветагляд!

Азадачыла і яшчэ адна падмена. У караткевіцкай аповесьці Сьмерць гуляе з Вылівахам у шахматы — абсалютна лягічная гульня, спаборніцтва розумаў. Да таго ж, процістаяньне белага і чорнага, жыцьця і сьмерці, зьнятыя праціўнікам фігуры — як забраныя жыцьці... У белавусаўскім мультфільме Выліваха і Сьмерць кідаюць косьці. (Прычым, натуральна, у Сьмерці заўжды выпадаюць шасьцёркі.) Але ж косьці — гэта гульня выпадку! Тут няма месца лягічнай разважлівасьці караткевіцкай Сьмерці. На "махлярства" Сьмерці (вечныя "шасьцёркі") Выліваха ў мультфільме адказвае таксама махлярствам — падкідае пад косьці кветку, прынесеную зь зямлі. Махлярства, якое мог бы ўчыніць герой Караткевіча, але не Белавусава — у ррррамантычнага Вылівахі з мультфільма кветка мусіла трапіць на стол безь ягонага ўдзелу: выпала сама, вырвалі і кінулі ворагі...

Словам, мультфільм Белавусава паглядзеў, а пераглядаць яго наўрад ці стану. Караткевічаву ж аповесьць перачытваць хочацца амаль адразу пасьля дачытваньня апошняга радка.

ЖКГ — жывёла-камунальная гаспадарка

А палове чацьвертай у маю ноч папрасіліся суседнія салаўі.

Оппозиция нового типа создана для того, чтобы быть вечной, оппозиция не торопится – оппозиция создана для перманентного долгоиграющего проигрыша.

Никто не сказал простой вещи – сегодняшняя оппозиция использует стратегию, которую двадцать лет подряд успешно применяет Жириновский: вечно пугать приходом к власти, но никогда власть не брать. Нынешние оппозиционеры смеются над Жириком, но они все – «жирики». Именно Жириновскому принадлежит в России честь открытия новых принципов оппозиции: стать необходимым компонентом власти, исполнять роль оппозиции, имитировать наличие свободного мнения.

Па спасылцы яшчэ шмат цікавага.

Нашыя паўднёвыя суседзі хваляцца, што Ісус Хрыстос быў украінцам. Ну, можа быць... Затое гішпанскі боцік машыну часу вынайшлі ў Беларусі! Вось і газэта "Звязда" вуснамі кандыдата філялягічных навук вучонага сакратар інстытута мовы і літаратуры НАН Ігара Капылова пра гэта сьведчыць:

Агінскія — старажытны магнацкі род герба "Агінец", прадстаўнікі якога, па сведчанні вучоных-гісторыкаў (А. Мяснікоў) сустракаюцца ў гісторыі нашай Бацькаўшчыны яшчэ ў 8 стагоддзі.

Аўтар, вядома ж, трошку "змазаў", прыглушыў сваё (і А.Мясьнікова) адкрыцьцё. Восьмае стагодзьдзе, ха!.. Можна было адразу сумленна пісаць, што прадстаўнікі роду вядомыя яшчэ з пракаветна-біблейскіх часоў, бо ўсё адно мы ўсе паходзім з аднаго кораня. (Праўда, адны лічаць гэтым коранем Адама і Эву, а другія — афрыканскую прамаці Люсі, але гэта ўжо дэталі.)

Крыху далей чытаем:

Паводле адной версіі (выводзілі самі Агінскія), іх род бярэ свой пачатак ад яшчэ славутых Рурыкавічаў. Апекунамі роду былі святыя Барыс і Глеб.

Паводле другой версіі, род Агінскіх узнік на Смаленшчыне. На той час гэта быў род Глушонкаў, родапачынальнікам з'яўляецца смаленскі князь Іван Васільевіч Глушонак, які ў 1480 годзе перайшоў да вялікага князя маскоўскага Івана ІІІ.

Ну, ня ведаю... Нельга ж так адразу адмаўляцца ад свайго сэнсацыйнага адкрыцьця! Рурык, да якога апэлявалі самі Агінскія, памёр у 879 годзе, у ІХ стагодзьдзі. А прадстаўнікі роду Агінскіх былі вядомыя яшчэ за стагодзьдзе да яго!

Згадку ж пра нейкага там Глушонка ўвогуле іначай, як рэвізіянізм і здрадніцтва сьветлым ідэям акадэмікаў Насоўскага і Фаменкі, разглядаць нельга. Гэта нейкія незразумелыя саступкі заімшэлай і рэтраграднай акадэмічнай навуцы!

Зь нецярплівасьцю чакаем новых адкрыцьцяў ад беларускіх Тацыта і Нестара — Мяснікова і Капылова.

Таблетка ад галаўнога болю, зьедзеная а 3-й гадзіне ночы, — гэта позьняя вячэра ці раньні сьняданак?

Анатоль Сідарэвіч піша:

Гартаючы нумар за нумарам “НН”, я ўпэўніўся, што старыя газеты абавязкова трэба чытаць нашым палітолагам. І выявіцца, што некаторыя з іх з дурной рэгулярнасцю паведамляюць нам аб чарговай лібералізацыі рэжыму. Пагаратайце “НН” ад 2004 года. Назіраецца такая цыклічнасць: “выбары” (прэзідэнцкія ці ў палатку), пасадкі, “лібералізацыя” перад чарговымі “выбарамі”, зноў “выбары”, зноў пасадкі, зноў “лібералізацыя”... 2004, 2006, 2008, 2010... Хочацца спадзявацца, што 2012 год пакладзе канец гэтай дурной цыклічнасці.

З чаго б гэтаму цыклу раптам мяняцца?

Originally posted by annahonda at post

Цяпер з краіны будуць выпускаць толькі тых апазыцыянэраў, каго блаславіць падсрачнікам Фядута. Вось, напрыклад, Рымашэўскі...

Расійскі філосаф Валерый Падарога з эсэ "Палітык і яго час":

Можно назвать аффектом власти, когда имеющий власть больше не отделяет себя от нее и не стыдится этого, напротив, пытается вновь и вновь ее присвоить.