?

Log in

arshanski
16 сьнежня 2015 @ 18:58


Калі нехта яшчэ не ведае ці не бачыў... ))))
 
 
arshanski
11 ліпеня 2015 @ 16:19
У фрэнда ў фэйсбуку пабачыў фатаздымак з крамы: некалькі горак рыбных кансерваў — "Кілька савецкая" і "Бычкі савецкія". Бляшанкі ўпрыгожаныя надпісам "Как раньше"...

Міжволі гэтая карцінка навяла мяне на думку, што ў Беларусі і ўлада, і апазіцыя клічуць нас у мінуўшчыну — там застаўся іхны "залаты век". Розніца толькі ў аддаленасці тых часоў, калі дзверы завязвалі кілбасой — у адных гэта было ў савецкі перыяд, у другіх — пры шляхце й рыцарах...

Будучыня? Гэта не для беларускіх элітаў: яна ім не цікавая ні ў якім выглядзе — ні светлая, ні цёмная. Ім бы — "как-раньшэ".

Зрэшты, суседнім з намі расіянам будучыня таксама не цікавая — у іх настальжы...

Заўважаецца гэта не ў апошнюю чаргу па літаратуры, дзе з мэйнстрыму практычна цалкам выпала навуковая фантастыка. Фэнтэзі, альтэрнатыўная гісторыя, нават сацыяльная фантастыка ёсць. Але ўсе гэтыя жанры не спрабуюць мадэляваць будучыню, іхны напрамак — "што было б, калі б..."

У гэтым сэнсе савецкая літаратура была куды больш аптымістычнай і цікаўнай да жыцця. Ужо ў 1920-я Аляксеем Талстым была напісаная "Аэліта". І, па сведчаннях гісторыкаў літаратуры, фантастычныя кніжкі такога кшталту ў 20-я гады з'яўляліся не па адной на год. Потым былі творы Бяляева, Яфрэмава, а навукова-тэхнічная рэалюцыя дала вялікую плынь у 60-70-х. Акрамя ўласна савецкіх твораў было даволі шмат перакладаў з зазходніх літаратураў. Усе яны спрабавалі мадэляваць будучыню, даваць сваю візію таго, з чым сутыкнецца чалавецтва.

Пасля распаду СССР жанр навуковай фантастыкі на нашых прасторах заняпаў. Не сумняюся, што нехта нешта піша, але шырокай публіцы ні гэтыя імёны, ні іх творы не вядомыя. Імёны Пялевіна і Сарокіна ведаюць нават тыя, хто не чытае сацыяльную фантастыку. Імёны Акуніна і Марынінай — не-аматары дэтэктываў... Хто ведае імёны сучасных аўтараў навуковай фантастыкі?

Можа, грамадства не хоча думаць пра сваю будучыню? Але пра што яму тады думаць? Сядзець і стагнаць, як было добра "как-раньшэ"?

Тым часам жыццесцвярджальная нацыя амерыканцаў абдумвае, як будзе каланізоўваць Марс. І "саенс фікшн" (у розных паджанрах) там працягвае развівацца.
 
 
arshanski
16 траўня 2015 @ 18:27
не было аніякага сэксу
покуль Фройд не прыдумаў яго
размнажаліся ж людзі дагэтуль
вунь Якуба радзіў Ісаак
 
 
arshanski
10 траўня 2015 @ 14:37
Здаецца, цяпер закончыў-такі сваю аповесць "Вуаярыст" ))) Засталася фігня — апублікаваць.
Усё будзе так, як любяць падлеткі ад 8 да 80 — з кіношнымі бойкамі і эротыкай... Не! Я сказаў — эротыка! І без парнаграфіі )))
 
 
arshanski
23 лютага 2015 @ 21:57
Я яшчэ лічуся сярод жывых,
Але ўжо гучала "Іду на вы"...
І туман кладзецца на паплавы,
Зацірае мае абрысы.
Я яшчэ жывы, і таму іду,
Набіраю ў красоўкі свае ваду,
І ад стомы ногі мае гудуць,
І язык — бы абсыпаў прысак.

Я, магчыма, апошні між вартавых,
І таму лічуся сярод жывых.
Я за спінай чую свіст цецівы,
Але зброю не выпускаю.
І прамень апошні не дагарэў,
І кладзецца медны водсвет між дрэў,
І мяне яшчэ трымае мой гнеў —
Не пускае мяне да раю.
sonca
 
 
 
arshanski
08 сьнежня 2014 @ 16:01
За вакном зноўку снежань скуголіць.
Б'ецца вецер у шыбу нямы.
А за сценкай сусед-алкаголік
Адзначае пачатак зімы.

Сам сабе і слухач, і эстрада,
Сам сабе прамаўляе тасты.
Ён адзначыў сыход лістапада
І за снежань нап'ецца ў шматы.
 
 
arshanski
21 верасьня 2014 @ 10:22
Не тое, каб восень мяне дапякла,
Не тое, каб мучыла скруха...
А — проста хацелася троху цяпла
І ціхага шэпту на вуха.

Не тое, каб вецер скуголіў і выў
Ды неба цямнела карцінна...
А — проста хацелася слухаць матыў
Стамлёных канапных спружынаў.
 
 
arshanski
23 жніўня 2014 @ 15:06
Даруйце, што я не пра палітыку, не пра Украіну і не пра геяў. Я тут — сціпла пра сантэхніку...

Папярэджу вас адразу:
гэта не "Вайна і мір".
Я ваюю з унітазам —
рамантую я сарцір.
Аглядаю кожны выраб
я і ў профіль, і ў анфас...
Я прызнаюся вам шчыра:
цяжка выбраць унітаз!

Вось стаіць пад назвай "Лідар" —
горды рымскі прынцыпал.
На такім сядзіш салідна —
як савецкі генерал!
Каб адчуць сябе саколам
ці прынамсі салаўём —
выбірай найменне "Сола"
і свішчы ўначы і днём.

Каб перамагчы запоры
і блішчэць, нібы алмаз,
выбірай сярод "Вікторый"
(ёсць і гэтакі ўнітаз).
З процілеглаю турботай
намячаецца фігня:
я стаптаў сабе ўсе боты —
дзе ўнітазы "Цішыня"?

Ад фігурыстых найменняў
аж цямнее мне ўваччу.
Я валюся на калені,
бачыць болей не хачу.
Мне, відаць, ужо ўсё роўна.
І прызнаюся, сябры,
што зраблю сабе "шпакоўню".
Будзе ціха на двары...
 
 
arshanski
21 ліпеня 2014 @ 15:10
Зялёнай яшчаркай аўтобус мільгане
і шпарка знікне за бліжэйшым паваротам.
Ён так і ходзіць ад цябе і да мяне,
цішком яднаючы дзве нашы адзіноты.
І на выбоінах знаёмых нам шляхоў
бразгоча шыбамі яго зялёны корпус...
Навошта марыць пра паштовых галубоў,
калі ў нас ёсць такая яшчарка-аўтобус!
 
 
arshanski
18 ліпеня 2014 @ 18:51
На самоце часам жыць няпроста:
Уначы няма каго абняць.
Я таму палез на сайт знаёмстваў,
Каб сабе прыгоды пашукаць.
Там такія, брат ты мой, карцінкі —
Слінкі не паспееш падбіраць!..
І — брунэтку хочаш ці бландынку,
Просяць у анкеце адказаць.

Чытаць пра цяжкія пакуты выбаруCollapse )