Учорашняя “Галерэя Б.” прысьвячалася жывому клясыку: прысутнічаў сам Сьцяпанавіч. У сэнсе, Алесь Разанаў.
З прапановы Разанава першае слова далі Юрасю Барысевічу, які толькі што вярнуўся з паэтычнага фэсту ў Славеніі. Выступ Барысевіча адбываўся пад лёзунгам “Я і мастацтва”: я зрабіў, я сказаў, я выступіў, мяне надрукавалі... Часам, праўда, узьнікалі пазасюжэтныя ўстаўкі (“У Славеніі вельмі паважаюць паэтаў”, “Разанава таксама ведаюць у Славеніі”). Але Юрась мужна зь імі справіўся: пры канцы прамовы пахваліў сябе і сказаў, што менавіта таму яму вельмі прыемна сядзець побач з Разанавым.
Сьцяпанавіч вершыў не чытаў — толькі адказваў на пытаньні. Пытаньняў было таксама ня дужа багата, хаця палова прысутных прыйшла акурат “на Разанава”: была маса народу, якога, відаць, наступным разам і ня ўбачу.
Найбольш цікавы момант узьнік пры сыходзе “жывога клясыка”. Разанаў (можа, не жадаючы станавіцца экспанатам... а можа, проста меў нейкія справы) пайшоў на выхад. За ім рванулі яшчэ чалавек пяць. Бабкоў адразу ж павярнуўся, паставіў сваё крэсла сьпінай да заўсёднікаў і загаварыў з навічкамі: “А вы хто?” Лявон Баршчэўскі, які хацеў нешта сказаць, пасьля трэцяй спробы падаць голас мэлянхалічна зазначыў: “Мяне няма”. І сьціх...
Вершаў было небагата. Больш спрачаліся пра прыроду паэтычнага і “стратэгіі паэзіі”: ці мусіць яна абавязкова быць эстраднай, каб прабіцца сёньня да чытача? Баршчэўскі прарокаваў, што зацікаўленасьць літаратурай наагул і паэзіяй у прыватнасьці ў нас хутка мінецца, як гэта адбылося ўжо на Дзікім Захадзе. Апошняй краінай, дзе яшчэ чытаюць кнігі, назваў Польшчу. Кісьліцына разважала наконт вычытанай у Батая думкі: паэтычнае — гэта сьмерць, перажытая прылюдна. За свае палымяна-інтэлектуальныя развагі атрымала “галерэйскую” ружу.
А на “нефармальную частку” з расьпіцьцём пЫва й іншых “замячацельных” напояў я не пайшоў, таму ня ведаю, што было там...